Seviyorum yanlız kalabildiğim anları...Yanlızca ozamanlar derinlerde sakladığım , her halimden farlı ama en sevdiğim "Ben" le başbaşa olabiliyorum...Bana neleri özlediğimi hatırlatıyor çoğu zaman ...Mutlu uyanabildiğim sabahları, insanlara gözü kapalı güvenebildiğim , herşeye ama aklınıza gelebilicek herşeye saf dygularla yaklaşabildiğim günleri , kalabalıkların içinde yanlız olduğumu idrak edemediğim , herkesin ben , benimde herkes gibi olduğumu düşündüğüm , o el değmemiş , gözü açılmamış karakteri....
Zaman herşeyin ilacı demezmiymiş o çok saydığımız "Büyüklerimiz" ?
Ne büyük yalanla kandırmışlar bizi....Neyi iyileştirmiş ki zaman bugüne kadar...? Hangi birimizin olmak istediği gibi kalmasına izin vermiş ? Hangi aşkları yaşatmış ilk günkü heycanıyla? Hangi yüzü bırakmış aynadaki en görkemli yansımasıyla? Hangi saf duyguların yaşamasına izin vermiş?....
Zamanın hiçbirşeyi iyileştirdiği yok !! ama yok etmeyi herkesten iyi bildiği kesin....İşte o bişeyleri yok ederken öğrendim yanlızlıgın güzelliğini ben....Bana benden başka dost bırakmazken zaman o en sevip sakladığım beni buldum taa derinlerde...Hep ona özendim aslında , tekrar o olabilmek istedim çoğu zaman...Ama fazla saftı, görmemişti , bilmiyordu gerçekleri , herşeyin sahte olduğunu, insanların çıkarları için onu nekadar yaralıyabiliceğini, en sevdiklerinin onu en çok üzen olabilme ihtimalinden haberi yoktu...Zaten bütün bunlardan haberi olsaydı benden ne farkı olurdu ?
O benim mutlu uyandığım sabahlardaki çocukluğum , istemiyorum büyümesini, kalsın orda saklandığı yerde, beni bilsin yanlızca , bana hatırlatsın zamanın yok edemediği anılarımı...El değmesin ona..En sevdiğim yanlızlımda anlamını yitirmesin ....
Seviyorum yanlız kalabildiğim anları ....En sevdiğim "BEN" le başbaşa....


My photography account:
[link]